شاید بیایی

شبی در پرشیانی ؛جاده ها وغوعای آسمان ومهتاب زخم خورده وماه دلشکسته ؛برای غیاب تو شعری می سراییم به رنگ صدف .........به رنگ خوشه های گندم ......من چه دیدم از آن جدایی های جانسوز......از آن روزهایی که رفتی.....با رفتنت دلم مثل بلوری شکست وچشمانم مثل ابری بهاری باریدن گرفت همه ی نگاهم شد؛ حسرت ومن مانده ام سکوت شاید که بیایی............

/ 0 نظر / 5 بازدید